In mijn tijd als docent was ik niet per se vóór digitalisering van het onderwijs. Waar ik wél in geloofde, was de kracht van de fysieke ontmoeting – essentieel voor de relatie tussen student en docent, en tussen studenten onderling. Echt leren gebeurt in interactie en dat kon toch alleen live?
Juist die fysieke ontmoeting kwam na de lockdowns steeds meer onder druk te staan. Een vraag die toen vaak werd gesteld, en die ik nog steeds regelmatig hoor: wanneer is fysiek samenzijn écht nodig? Tijd is immers kostbaar. Zeker voor studenten.
Dat vraagt om een andere kijk op leren: meer interactie, minder zenden. Niet doceren, maar 𝘥𝘰𝘴𝘦𝘳𝘦𝘯.
Toen digitaal leren op mijn pad kwam als ondernemer, begon ik met gezonde twijfel. Hoe kan het écht iets toevoegen aan de fysieke ontmoeting? Door te experimenteren, discussiëren en samen te ontwikkelen, ontdekte ik: het kán.
En nee – dan heb ik het niet over ‘calls’ of digitale overleggen. Die mijd ik tegenwoordig ook steeds vaker. Ik bedoel videolearnings: het delen van kennis via video. En hoe leuk is het om die samen met mensen op de werkvloer te maken? Iedereen groeit – onsite én online.
Als je goed nadenkt over vorm, moment en inhoud, kun je ook digitaal de relatie tussen leerling en meester versterken. Het vastleggen van kennis op video draagt ook bij aan het aansluiten bij verschillende leervoorkeuren. De informatie is tevens on demand beschikbaar en efficiënt in tijd.
Hopelijk winnen we daarmee niet alleen tijd, maar ook aandacht.
Voor het werk dat ertoe doet.
En voor elkaar.
#digitaalkennisdelen
#videolearning
#onboarding